Neye Dua Ediyoruz Artık?, theremin ve oda orkestrası için yazılmış tek bölümlük bir konçertodur. Genişletilmiş A–B–A formunda kurulur. Başlık, bir soru olarak kalır: dua artık neye yönelir, neye tutunur, neye seslenir?
Theremin, temassız çalınan tınısıyla bu sorunun taşıyıcısıdır. Ses havada asılı kalır; ne tamamen insan ne tamamen makine. Orkestra onu sarmalar, cevaplar, bazen bastırır, bazen yalnız bırakır.
A bölmesi soruyu açar: yavaş, arayışlı, tedirgin. B bölmesi daha hareketli, daha yoğun bir alana geçer; dua bir isyana, bir çığlığa dönüşebilir. Dönüşte A yeniden duyulur — ama artık aynı değildir. Soru cevaplanmamıştır; yalnızca başka bir tonda, başka bir boşlukta yankılanır.
Eser bir cevap vermez. Yalnızca soruyu, thereminin uçucu sesiyle ve orkestranın gölgesiyle havada bırakır.
Neye Dua Ediyoruz Artık? (“What Are We Praying For Anymore?”) is a single-movement concerto for theremin and chamber orchestra, built in an expanded A–B–A form. The title remains a question: toward what does prayer still turn, to what does it cling, to what does it call?
The theremin, with its contactless sound, carries this question. The tone hangs in the air; neither fully human nor fully machine. The orchestra surrounds it, answers it, at times suppresses it, at times leaves it alone.
Section A opens the question: slow, searching, uneasy. Section B moves into a more active, denser space; prayer may turn into protest, into a cry. On the return, A is heard again — but it is no longer the same. The question is unanswered; it only resonates in another tone, in another emptiness.
The work gives no answer. It leaves the question hanging in the air with the theremin’s fleeting sound and the shadow of the orchestra.